ΚΩΣΤΑΣ's profileη "φυλή" των φίλων ΔΙΕΣΗ...PhotosBlogListsMore ![]() | Help |
η "φυλή" των φίλων ΔΙΕΣΗ 101,3kostas-arvanitis.blogspot.com |
|||||||||||||||||||||||||||
Καταγγελία προς τον συνήγορο του πολίτη της κρατούμενης Γκουλιώνη Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνιααρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω... Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ. Αυτό το <<αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης>>, λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ' απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται <<έρευνα>>: Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν' ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να' μαι το τελευταίο σκουπίδι. Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, <<απαγορεύεται>> να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να...αυτοκτονήσω μ' αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ' το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ. Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ' έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν <<αστειάκια>> των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το <<ρεπερτόριό>> τους... Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον <<απρεπές>>, θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη...νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι <<άλλο πράμα>>. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω. Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ' εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη. Στην απομόνωση με έκλεισαν σ' εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να' ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα. Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι. Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους. Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι <<εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη>>, την οποιά <<μεγάλη ανάγκη>> την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία <<πάλι τουαλέτα θέλεις;>> και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό. Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα <<κότα>> έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει?ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου. Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ' όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω. Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ' όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται <<βάσει του εσωτερικού κανονισμού>> να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ' εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν... Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση -ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή. Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ. Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε... Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία. Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους. Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω <<και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω>> ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή. Γκουλιώνη Κατερίνα --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή δεμένη πισθάγκωνα μέσα στο καράβι κατά τη διάρκεια μεταγωγής της από τις φυλακές της Θήβας στη Νεάπολη Κρήτης στις 18 Μαρτίου ΜΙΑ ΕΥΧΗ...Το χιόνι είναι ότι πιο πολύτιμο αυτή τη χρονική στιγμή. Θέλω... θέλω πολύ να ρίξει χιόνι... πολύ χιόνι... Να σκεπάσει τα αυτοκίνητα και τα ακίνητα, τα κινητά να μπλοκάρουν, να δουλέψουν πάλι οι φωνητικές χορδές και οι φωνές των ανθρώπων. Να κλείσει η Βουλή και να σταματήσει το νομοθετικό της έργο, να αποκλειστούν οι βουλευτές στις περιφέρειές τους, να μη λειτουργούν τα δικαστήρια και των εφημερίδων τα πιεστήρια. Ποτέ στα θέλω μου δεν βρίσκω άκρη... Ποτέ τα θέλω μου δεν βρίσκουν ταίρι... Και δεν έχω θυμό απλώς μια λαχτάρα… Να ρίξει χιόνι, πολύ χιόνι. Να σταματήσει η κίνηση των οχημάτων για να αρχίσει ο χορός των συναισθημάτων. Μεγάλωσα πια… Μου το χρωστάει... Ίσως όχι... Μεγάλωσα πια. ενημερωτικό ραδιόφωνο του ...τηλεφώνου Κουβέντα με τον Σπύρο Σεραφείμ στο e-tetradio
Ρωτήσαμε τον Κώστα Αρβανίτη, που κάνει εκπομπή στον «Δίεση 101,3» κάθε πρωί 07.00 με 10.00, για το κατά πόσο θα άλλαζε το μουσικό ραδιόφωνο με το ενημερωτικό. Και για το αν, τελικά, υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή να επιστρέψει σε κάποια αμιγώς ενημερωτική εκπομπή... Απάντησε στις ερωτήσεις μας και μας μίλησε και για το Δίεση και έκανε και μια σύντομη ανάλυση για το αγαπημένο μας μέσο.
Κώστας Αρβανίτης: «Δεν ξέρω πώς ορίζεται, πλέον, το ενημερωτικό ραδιόφωνο. Όπως εγώ το έμαθα από τους δασκάλους μου, οφείλει να έχει μια δυνατή ομάδα σύνταξης, ανταποκριτές στις πόλεις των εξελίξεων, όπως Ν. Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Βρυξέλλες, Βερολίνο, Μόσχα, Πεκίνο. Ρεπόρτερ βασικών υπουργείων, κομμάτων και κυβέρνησης, καθώς και ισχυρό, ελεύθερο ρεπορτάζ. Αμιγώς ενημερωτικό ραδιόφωνο αιχμής σημαίνει, δυνατό πολιτιστικό και αθλητικό ρεπορτάζ, καθώς και δημοσιογράφους με εκπομπές και στήλες, που θα ασχολούνται αποκλειστικά με θέματα έρευνας και τεχνολογίας. Σχολιαστές – αναλυτές που να απλώνονται σε όλο το ιδεολογικοπολιτικό πεδίο. Αυτό το ραδιόφωνο, δυστυχώς, στη χώρα μας υποχώρησε σε ένα ραδιόφωνο με δυνατές δημοσιογραφικές υπογραφές και ισχυρές τηλεφωνικές γραμμές. Έχουμε, δηλαδή, ένα ραδιόφωνο του τηλεφώνου, όπου το σύνολο της πληροφορίας και της πληροφόρησης, καθώς και της συνέντευξης, ολοκληρώνεται με τη χρησιμοποίηση της τηλεφωνικής γραμμής. Στοιχεία της τηλεοπτικής παθολογίας τα βρίσκουμε όλο και περισσότερο στα ραδιόφωνα που φέρουν τον τίτλο της ενημέρωσης. Πιστεύω ότι, όταν χάνεται ο ρεπόρτερ... χάνεται και το ρεπορτάζ. Πόσο μάλλον όταν απολύεται... Παρά το γεγονός ότι οι πολίτες - σύμφωνα πάντα με τις έρευνες - εμπιστεύονται όλο και περισσότερο το αγαπημένο μας μέσο, αυτό δε φαίνεται να έχει αγαπηθεί από τους ιδιοκτήτες του. Ο Δίεση, από την άλλη, είναι ένα ιδιαίτερο ραδιόφωνο. Μουσικό μεν, αλλά με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά, παραγωγούς με άποψη και καλά ελληνικά, καθώς και πολύ προσεγμένο δελτίο ειδήσεων. Σε ό, τι αφορά την πρωινή ζώνη του σταθμού, που είναι αμιγώς ενημερωτική, ο Δίεση έχει δυνατή παράδοση, με διαφορετικά πια χαρακτηριστικά, που φωτογραφίζουν την ιδιοσυγκρασία του ακατανόμαστου. Κλείνοντας, θα έλεγα ότι – η Φυλή των Φίλων - έχει απολύτως τα στοιχεία του ραδιοφώνου που εγώ αγαπώ. Με πολύ καλή μουσική, ελευθερία λόγου και ξεκάθαρη την υποκειμενικότητα των συμμετεχόντων. Οι υπογραφές στη Φυλή των Φίλων είναι η μεγάλη μου υπερηφάνεια . Όχι γιατί είναι «φίλοι», αλλά γιατί τους εκτιμώ, τους θαυμάζω και τους διαβάζω όπου κι αν εργάζονται. Υ.Σ.: Αντικειμενική είναι μόνο η φωνή, η πρόθεση και η υπογραφή μας». Σπύρος Σεραφείμ συνάντηση φίλωνΣτο σπίτι,την οικογένεια, στο σχολείο, στις σχέσεις. Για τα δικαιώματα των ανηλίκων στον έρωτα ,και την διαφορετικότητα . Η ιδέα έπεσε στον αέρα κατά την διάρκεια της εκπομπής όταν ο Γιώργος Μόσχος έθεσε το θέμα της σεξουαλικής διαφορετικότητας των εφήβων ,στην μόνιμη στήλη του στην ΦΥΛΗ των ΦΙΛΩΝ.Η συγκέντρωσή μας θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συνηγόρου του Πολίτη, Χατζηγιάννη Μέξη 5 ΑΘΗΝΑ. Πίσω από το Χίλτον στάση Μετρο Μέγαρο Μουσικής. Σε περιμένουμε με τις ιδέες τον προβληματισμό και την φρεσκάδα σου... Στις 19.00 η απόγνωση της ΔευτέραςΕίναι καθημερινότητα . Δεν προκαλεί εντύπωση και ενδιαφέρον. Να χάνεται μια ζωή για ασήμαντη αφορμή . Για το «τίποτα» . Για το ποιος έχει προτεραιότητα στην άσφαλτο. Για 200 ευρώ στο ταμείο του περιπτέρου. Για μια τσάντα με άγνωστο περιεχόμενο . Βγαίνουν εύκολα και οπλίζουν ακόμα πιο εύκολα τα πιστόλια στην μεγάλη μας πόλη. Αφαιρούνται χωρίς καμία σκέψη οι ζωές στην υποκριτική και αγέλαστη μεγαλούπολη. Άλλη μια μέρα , μια ευτυχισμένη μέρα ξεκινά . Λίγο πριν αρχίσει η ραδιοφωνική περιπέτεια από τον ραδιοθάλαμο του σταθμού. Το τραγουδάκι μιλά και μεγαλοποιεί το νόημα του έρωτα. Χρήσιμο άλλοθι… Στο παράθυρό του γραφείου περιστέρια έχουν κάνει φωλιά και περιπαίζουν με το πέταγμά τους τις κάμερες καταγραφής συναισθημάτων που βρίσκονται ανάμεσα στα φανάρια και τις κολώνες της Δημόσιας Υπηρεσίας Ηλεκτροφωτισμού . Μόλις τελείωσα την πρώτη ανάγνωση των πρωινών εφημερίδων . Επτά παρά είκοσι.Ξημέρωμα Δευτέρας... Αναφορές για την ακυβερνησία που μας απειλεί (?),την πώληση της Ολυμπιακής, την οικονομική κρίση , την σημερινή σύσκεψη των χορτάτων για το αύριο των πεινασμένων. Γιατί κόλλησα στο μονόστηλο δεν μπορώ να καταλάβω. Ξέρω όμως γιατί κόλλησα στο παράθυρο. Βλέποντας μια χαραμάδα ορίζοντα. Και τα αυτοκίνητα να κολλάνε το ένα πίσω στο άλλο στο φανάρι. Μου αρέσει το πρώτο τσιγάρο να είναι της παρατήρησης. Νυσταγμένες φάτσες. Κουρασμένοι άνθρωποι. Σε μια μόνιμη διαδρομή εδώ και χρόνια φαντάζομαι . Με τις ίδιες εικόνες ,τις ίδιες κινήσεις και την ίδια διάθεση. Θυμήθηκα ένα παλιό τραγουδάκι της Αφροδίτης Μάνου που έλεγε ότι η σκλήρυνση έρχεται σιγά – σιγά … μετά ξεχνάς το περιβάλλον. Οι άνθρωποι κρατούν τιμόνι …κοιτούν μόνο μπροστά . Σα να φοβούνται να ανταλλάξουν ματιά με τον δίπλα. Η μόνη τους αγωνία να ανάψει το φανάρι . Να φύγουμε . Μη μας πιάσει το φανάρι. Τουλάχιστον το φανάρι μη μας πιάσει. Για να έρθουν άλλοι . Στην ίδια θέση . Με το ίδιο χρώμα στο βλέμμα. Και αυτό το μονόστηλο … Πως είναι δυνατόν Να αφαιρείς μια ζωή. Για την προτεραιότητα στην μιζέρια . Για τα 200 ευρώ . Για την τσάντα … Οπλίζει σημαδεύει …η ζωή προχωρά … όπως το φανάρι της Μεσογείων Σα την Ζωή της μεγαλούπολης της Μεσογείου. Σε λίγο θα ακούσουν ειδήσεις όπως και εγώ. Αυτές είναι οι ειδήσεις. Το πετρέλαιο , το δολάριο , το όνομα , η ακυβερνησία που μας απειλεί. Στο σύνολο οι ειδήσεις μιλούν πάντα για την ορατή ή αόρατη απειλή. Μονίμως απειλούμενοι , σκυφτοί , σε απόγνωση. Και κολλημένοι ο ένας πίσω από τον άλλο στο φανάρι. Μη χάσουμε το πεντάλεπτο αδιαφορώντας αν χάνουμε την ζωή μας. Άλλος ένας έφυγε για λίγα ευρώ πάλι σήμερα. Αυτό το κείμενο δεν είναι ρεπορτάζ . Φυσικά και δεν περιέχει ειδήσεις. Ούτε αναλύει το γεγονότα . Δε θέλω σήμερα. Δε το αντέχω. Πες μου μόνο σε παρακαλώ . Γιατί δε γελάς πια? Γιατί τόσος θυμός? Γιατί του παίρνεις τη ζωή? Γιατί μου παίρνεις το μυαλό? Γιατί καταντήσαμε έτσι? Γιατί δε μιλάς…? |
|
||||||||||||||||||||||||||
|
|